Τι σου είναι και αυτό το ναυτικό επάγγελμα, δύσκολο , αλλόκοτο και ώρες ώρες απάνθρωπο.
Σε κάνει μονόχνοτο και δύστροπο, σχεδόν μισάνθρωπο…
Μπαρκάρεις, ανεβαίνεις την σκάλα και αφήνεις τον κόσμο πίσω σου, γραπώνεσαι από τα ρέλια και ανηφορίζεις τον κανγκουεί΄με σφιγμένα χείλια και κλειστή καρδιά. Με το που φτάνεις στο κατάστρωμα τους έχεις αφήσει όλους, σπίτι, οικογένεια, φίλους, βαθιά μέσα στην καρδιά σου…τόσο βαθιά που είναι σχεδόν ξεθωριασμένοι, όλα πια μοιάζουν ξεθωριασμένα. Μέσα στην σκουριά που έχουν τα σαπορτα και οι σωληνογραμμες πλανιαρεις το βλέμμα σου και με την σκέψη σου κοροϊδεύεις τον εαυτό σου λεγοντας…θα τα φτιάξουμε όλα σαν καινούρια....
Στο μηχανοστάσιο τα ιδία, οι μηχανές μουγκρίζουν και εκεί που τα αυτιά σου είχαν στρώσει μέσα στο ξέμπαρκο αρχίζουν και πονάνε ξανά. Λαδιές δεξιά και αριστερά, ξεραμένα πετρέλαια που χύθηκαν, αντλίες που ξερνάνε από τα σιλ, ιμπελερ που φαγώθηκαν τα μαουθ ρινκ και κομπλερ που έχουν πάρει και στραβογυρνανε. Η ιδία σκέψη ξανάπερναει από το κεφάλι σου μαζί με μια άγρια, σχεδόν πρωτόγονη χαρά που κάνει τα μάτια σου να αστράφτουν……Έχουμε δουλειές να κάνουμε!!!
Είναι ιδία ιστορία που όλοι οι ναυτικοί πάντα παπαγαλίζουμε, τα χάλια που άφησαν οι προηγούμενοι και αυτά που φτιάξαμε εμείς…. Είμαστε και εμείς λίγο παπατζήδες βλέπεις!
Και ο κύκλος ξαναρχίζει ακριβώς από το σημείο που είχε κλείσει, σαν αρχαία τραγωδία….
Αλάτι ήλιος βροχές διαδοχικές αλλαγές ώρας κάθε 3-4 μέρες, αλλαγές εποχής ακόμα και κάθε μηνά…. Αλλαγές που τρώνε τα σίδερα και μαζί τα κόκκαλα και τα σωθικά σου.
Έχει όμως και αυτό την ομορφιά του, μπορεί να σε τρώει ζωντανό αλλά τουλάχιστον μαθαίνεις πραγματικά τι σημαίνει αυτή η φράση. Δεν παραπονιέσαι, θυμώνεις και βρίζεις, σε ενοχλούν όλοι και όλα αλλά ποτέ … ποτέ δεν παραπονιέσαι.
Όταν έρχεται η ώρα και γυρνάς στο σπίτι σου, ανακαλύπτεις ότι ο χρόνος που πέρασε τους άλλαξε όλους, το ίδιο ανακαλύπτουν και οι άλλοι για εσένα…. Βγαίνεις έξω και βαριέσαι τις συζητήσεις, μιλανε για πράγματα που αφενός δεν είσαι ενήμερος και αφελώς, ναι αφελώς, τα θεωρείς σαχλά και ασήμαντα. Όταν πας να μιλήσεις δεν σε καταλαβαίνει κανένας, γίνονται οι δίκες σου κουβέντες σαχλές και ασήμαντες. Απομονώνεσαι, κρατάς απόσταση, στο καράβι μετά από μήνες είχες βαρεθεί να βλέπεις κάθε μέρα τα ίδια πρόσωπα, μαζί στην δουλεία, μαζί στον καφέ, μαζί στο φαί…… δεν ήθελες ούτε να τους ακούς ούτε να τους βλέπεις… Τώρα είσαι έξω μαζί με χιλιάδες κόσμου και είσαι πάλι μονός. Ο κόσμος σε κουράζει και σε τρομάζει. Κάποιοι βλακωδώς θεωρούν ότι σαν ναυτικός βγάζεις εύκολα χρήματα ζώντας διαρκώς ρομάντζα στα λιμάνια της αμαρτίας……ποσό βαθιά νυχτωμένος είσαι φιλέ μου….. ‘η πόσο σινεφίλ……
Οι δικοί σου αγωνίζονται να σε ξαναγνωρίσουν, τον ίδιο αγώνα κάνεις και εσύ, εκατέρωθεν υποχωρήσεις και κατανόηση.
Τα παιδιά σιγά σιγά αρχίζουν να ξανασυνηθίζουν την θωριά του πατερά τους ώσπου μια μέρα κτυπάει το τηλέφωνο και η βαλίτσα αρχίζει και πάλι να γεμίζει……. Ε Αμάν, όλο στα καράβια θα πηγαίνεις και θα δουλεύεις? Και ποιος θα παίζει εδώ μαζί μου? Άντε βρες μια εξήγηση, μια λογική εξήγηση που να μπορεί να το καταλάβει ένα 6χρονο παΐδι…. Μάταιος κόπος, λίγα παιδικά κλάματα και πολλά κρυφά δικά σου. Ξαναχαιρετας την γυναίκα σου, εκεί ποια τα δάκρυα έχουν στερέψει, σα βρεγμένο πανί η ψυχή που στράγγισε…
Αεροδρόμια, αεροπλάνα βαλίτσες και να'σαι πάλι στη Λάντζα και κοιτάς ψηλά τον κανγκουει που σε περιμένει…. Δεν βαριέσαι, με τους ανθρώπους δεν πολυκανω…. καλυτέρα με τα σίδερα...
Και έτσι ξαναγαντζωνεσαι από τα ρέλια και ανεβαίνεις μια σκάλα που σίγουρα δεν οδηγεί στο Θεό αλλά σε μια παράλληλη πραγματικότητα.
Έτσι είναι οι κύκλοι φιλέ μου, ατέρμονοι!
