Γυναίκα // Αγγελική Ζευγολάτη

"Χόρεψε, νεραϊδογέννημα, χόρεψε και
λικνίσου.
Πάνω στην κόψη του γυαλιού με μάγια
αποκοιμήσου.
Από το αίμα που θα βγει, γέννα
δροσοσταλίδες,
δρασκέλισε τον θάνατο, μοίρασε
ηλιαχτίδες·
ξεγέλασε τον έρωτα και τρέξε στους
ανέμους
με κείνο το χαμόγελο που άναψε
πολέμους.

Ήμουν εκεί, στον τοκετό των θεϊκών
πνευμάτων,
στους πόνους, στρόφους, στην
οργή όλων των αθανάτων.

Μες στο κρυστάλλινο νερό και στης
αυγής τη χάρη
αρνήθηκες την άβυσσο και έφερες το
φεγγάρι.
Γι'αυτό σε είπαν μάγισσα, Εύα, Μαρία,
Ελένη·
φόβητρο έγινες θεών, μοίρα ευλογημένη.


Στα καταγώγια της ντροπής, σε φως που

σε χλομιάζει
έρχονται, σαν προσκυνητές· κανένας δεν
σου μοιάζει.
Άλλος κρατάει μαστίγιο για να σε
ταπεινώσει,
το Είναι του λιθοβολεί μες στη δική σου
όψη.

Αντάρτισσα! Διχόγνωμη! Ξαργού! Δεν
φχαριστιέσαι.
Στων εκπεσόντων άγγελων το σύννεφο
πλανιέσαι.
Να βγεις απ'τον Παράδεισο ζητάς, το
δίχως άλλο,
κι ας έχει εκεί που περπατάς
θανατικό μεγάλο

Συ γέννησες τον άγιο μα και τον
δολοφόνο·
αυτόν που σε κυνήγησε με ζήλεια και με
φθόνο.
Οι ανάσες όλων των ναζί επάνω στο
κορμί σου,
κανείς όμως δεν μπόρεσε ν' αγγίξει την
ψυχή σου.

Σε είδα κλαμένη να γυρνάς· τα χέρια σου
δεμένα.
Μα εσύ μου χαμογέλασες, ξεγέλασες
κι εμένα.
Είναι μεγάλη η δύναμη κι η ανωτερότητά
σου,
μα θέλεις κάπου ν'ακουμπάς κι εσύ
με τη σειρά σου.

Τα πολλαπλά σου είδωλα, καθρέφτες που
ζαλίζουν.
Μπροστά σου και οι δαίμονες, ακόμα,
γονατίζουν.
Καρπίζεις σαν αμυγδαλιά, ξυπνάς όσους
κοιμούνται·
κάνουν πως σε περιφρονούν αυτοί που σε
φοβούνται.

Χωρίς εσένα δεν μπορεί να κελαηδεί
τ' αηδόνι,
μόνο δακρύζει, χάνεται, κι η γη όλη
παγώνει.
Αυτή ήτανε η τύχη σου, να κάνεις γι'
άλλους δέκα.
<< Χαίρε! >> καρδιά παντοτινή· αληθινή
Γυναίκα!"

Αγγελική Ζευγολάτη

3ο Πανελλήνιο Βραβείο Ποίησης διαγωνισμού ΕΠΟΚ με θέμα "Γυναίκα"