Καθρέφτες // Χλιάτζου Χρυσούλα

"Το αύριο και το χθές

Έστησαν πανηγύρι.
Κάτω απ’ το φως του φεγγαριού,
Βρεθήκαν σαν δυο φίλοι.

Ανοίξαν τις καρδιές τους
Και κλάψαν φωναχτά.
Μπαλώσαν τις πληγές τους,
κρυφτήκαν στ’ αναφλητά.

Μια προδοσία όλη
Η ένωση αυτή.
Στη χάση και στη φέξη,
συνάντηση κρυφή.

Γι΄αυτήν τους την αμαρτία
δεν είπαν τσιμουδιά.
Κλείσανε τα στόματα,
σφραγίσαν και την καρδιά.

Νόμιζαν ξεγελάσανε
το τώρα το σκληρό.
Εκείνο όμως βίωνε
τον πόνο στο βουβό.

Στ’ άφανα παραμόνευε
κρυμμένο μες΄τη θέα.
Ζούσε και εθέριωνε,
τα ήξερε τα νέα.

Για τιμωρία δεν πάσχιζε,
γιατί να προσπαθεί;
Αφού ήταν αναπόφευκτη
η ήττα τους αυτή.

Το αύριο ανελέητο
στο χθες δεν προσκυνά.
Αφού καθρέφτης ήτανε,
Το γνώριζαν καλά.

 
Τρέχει κομματιασμένο
να βρεί παρηγοριά.
Στο φίλο το λησμονημένο
ν’ ανάψει τα κεριά.

Εκείνος θα γελάσει
Το παίρνει αγκαλιά
Τα τραύματα του γλύφει
Με πόνο το ρωτά.

-Πότε θα σταματήσεις
Όνειρα να γεννάς;
Στα όνειρα να χάνεσαι
Και να ξαναγυρνάς;
Δεν έμαθες απ’ τα λάθη σου;
Χαμένη τόση γνώση;
Στα ψέματα υποτάσσεσαι,
σαν να μην έχεις νοιώσει.

-Κι’ αν έχω στη ψυχή βαθειά
τη μοναξιά, τη λήθη
πάντα του αύριο η υπόσχεση
σαν βρέφος θα με πείθει.
Κάλλιο στο πόνο να περνώ
Να ζω μες΄το χαμό μου,
παρά να θανατώνομαι
στο γελαστό εχθρό μου."

Χλιάτζου Χρυσούλα