Από την διαδικτυακή Ομάδα "Ποιητική του έμμετρου λόγου και της Σύγχρονης Λογοτεχνίας" ένα Ομαδικό Έμμετρο Ποίημα που μιλά για τους απλούς ανώνυμους ποιητές με τον ομότιμο τίτλο:
~
"Τους άγνωστους στοχάζομαι
ποιητές στην οικουμένη
κι όσους της γης ανώνυμους
η λήθη έχει δικάσει
που διάβηκαν ασήμαντοι του κόσμου αγνοημένοι
κι’ όλους τους στίχους που έγραψαν κανείς δεν θα διαβάσει!"
Πέρθα Καλέμη
~
"Σαν τα χτικιά μες στη νυχτιά,που άξαφνα προβάλουν
Ανάξιες ρίμες,αδελφές ποιητικού ελέους
Στο φως στίχων επιφανών,του έρωτα που θάλλουν.
Μονάχα κάποιες θύμησες,φαιού θα μείνουν κλέους."
Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη
"Μόν' για ρίμες μιλούν και ξεπλέκοντας πλέκουν
κι ένα ψάχνουν ταξίδι – σ’ ίδιο Φως για να στάσουν,
ώστε κάπως σαν κείνους να μπορούν ν’ αναπλέκουν.
Ώστε ανάξιους πριν χρίσουν και για πάντα ξεχάσουν.".
Γιώργος Ν. Μανέτας
~
"Γυρνούν σαν γυμνοσάλιαγκες σε βραδινές βεγγέρες,
κοιτούν τριγύρω κι απορούν στους στίχους που ακούνε,
κλέβουν και πλέκουν ποιήματα σαν άδοξες εταίρες
και λαχταρούν να βγουν κι αυτοί να μας τα ξαναπούνε…"
Θανάσης Καραθύμιος Σεκλιζιώτης
~
"Ο ξεχασμένος ποιητής πετά στην καταιγίδα,
γκρίζα βαριά τα σύννεφα
κάθε άδοξης γραφής
Αρνείται να συμβιβαστεί,
δεν πέφτει στην παγίδα!
Για κείνον είναι η ποίηση
κατάθεση ψυχής!"
Τριάδα Ζερβού
~
"Το δρόμο παίρνουν της μιλιάς, ανέγγιχτες οι σκέψεις
ρογιάζουν μέσα στην καρδιά
αντάμα με τις μνήμες
να γίνουν δείπνοι μυστικοί
με δάκρυ να τους στέψεις.
Σταυροί σπασμένοι
στους καιρούς
των λόγων σου οι ρίμες!"
Μαρία Βρανά Παπάλα
~
"Εσύ μιλάς στο όνειρο π’ ανίδωτο προβάλλει
κι αναζητάς να βρεις ρυθμούς και ρίμες που ταιριάζουν
στη σιγαλιά αμέριμνος γυρνάς κι όπου σε βγάλει
λέξεις να πλάθεις μυστικές που τη σιωπή ξαφνιάζουν.."
Αντώνης Θαλασσέλης
~
"Σε ξεροβόρι αλύπητο λυγά η ελπίδα
Τής αστραπής θανατικό και τής φωτιάς ρημάδι
Κι αν τού γλαυκού ουρανόφωτο ποτέ δεν είδα
Μένει η ψυχή μου να γρικάει Θεού σημάδι!"
Αντώνης Χρ. Περδικούλης
~
"Σαν ο χρόνος κύλησε κι αντάμα με τη ρίμα
ανάλωσε κάθε στιγμή, στης μοναξιάς το κύμα,
στα μάτια του τα δάκρυα, στάζουν αγάλι- αγάλι
άδοξος που ‘σαι ποιητή, στης μνήμης τ’ ακρογιάλι!"
Παρασκευή Αδαμίδου Κηπουρίδου
~
"Ρίμες μας ραντίζουν, τραγουδούν την προσευχή.
Στάζουνε τα δάκρυα τους, ποτίζουν τους αγρούς
Οι άδοξοι εκείνοι που δοξάσαν τη ζωή.
Οι άδοξοι εκείνοι που βαστάν τους ουρανούς."
Ηρέα Πήλιο
~
"Επηρμένα στιχάκια, που για αγάπη μιλούνε
την αλήθεια ζητάνε και στα ψέματα ζούνε,
μουσικές και τραγούδια την ζωή κι αν υμνούνε
όταν έρθει η νύχτα στο κενό θα βρεθούνε."
'Επεα πτερόεντα
~
"Στου φεγγαριού το φως, αγγίζουν
την αλήθεια,
θαρρούνε με την πένα τους, τούτη
θα φανερώσουν,
ξεχνούν, ο κόσμος στράβωσε, γέμισε
ασχήμια,
δεν ειν' αγρός απάτητος, χαράματα
να οργώσουν."
Θανάσης Καλλονιάτης
~
"Ψάχνοντας να βρω νόημα στις ώρες της ζωής μου,
φιλοσοφώντας άγρυπνος ατελείωτες βραδιές,
πάντα ξημέρωμα άραζε αδέσποτη η ψυχή μου,
στον κύκλο που συχνάζουνε χαμένοι ποιητές."
Κώστας Καρμίρης
~
"Λόγια, ως λίθοι και πλίνθοι, ατάκτως ερριμμένα.
Λόγια γνωστά, όμως με λάθος τρόπο ειπωμένα.
Λόγια κλεμμένα, από ανόητους τυμβωρύχους.
Λόγια που χάσανε το νόημα, σ' αδέξιους στίχους!"
Ιωάννης Αγιασματζής
~
"Της ποίησης,το διαυγές μα καταφρονεμένο
Στο ημίφως των ερωτικών ,πολύ βαθιά κρυμμένο
Της ποίησης το φαεινό,πανάξιο εστί
Του Ηλίου του παντοκράτορα,τιμή την αρεστή".
Τάκης Φάβιος
~
"Ξαγρυπνούν μ' ικεσίες, χέρι' απλώνουν στη μούσα,
θείας έμπνευσης δώρο, μες στη νύχτα να στείλει
στίχοι λάβροι να στάξουν στ' άνυδρά τους τα χείλη
της συγκίνησης γεύση, λίγη δόξα στη γλώσσα!"
Αικατερίνη Πήττα
Αφιερωμένο σε όλους όσους αγαπούν την έμμετρη ποίηση και σε όλους ανεξαιρέτως ποιητές σύγχρονους ανώνυμους και επώνυμους. Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την πηγή της έμπνευσης μας:
~Μπαλάντα στους Άδοξους Ποιητές των Αιώνων~
Του Κώστα Καρυωτάκη
"Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι.
Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.
Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι
Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;"
"Τους άγνωστους στοχάζομαι
ποιητές στην οικουμένη
κι όσους της γης ανώνυμους
η λήθη έχει δικάσει
που διάβηκαν ασήμαντοι του κόσμου αγνοημένοι
κι’ όλους τους στίχους που έγραψαν κανείς δεν θα διαβάσει!"
Πέρθα Καλέμη
~
"Σαν τα χτικιά μες στη νυχτιά,που άξαφνα προβάλουν
Ανάξιες ρίμες,αδελφές ποιητικού ελέους
Στο φως στίχων επιφανών,του έρωτα που θάλλουν.
Μονάχα κάποιες θύμησες,φαιού θα μείνουν κλέους."
Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη
~
"Μόν' για ρίμες μιλούν και ξεπλέκοντας πλέκουν
κι ένα ψάχνουν ταξίδι – σ’ ίδιο Φως για να στάσουν,
ώστε κάπως σαν κείνους να μπορούν ν’ αναπλέκουν.
Ώστε ανάξιους πριν χρίσουν και για πάντα ξεχάσουν.".
Γιώργος Ν. Μανέτας
~
"Γυρνούν σαν γυμνοσάλιαγκες σε βραδινές βεγγέρες,
κοιτούν τριγύρω κι απορούν στους στίχους που ακούνε,
κλέβουν και πλέκουν ποιήματα σαν άδοξες εταίρες
και λαχταρούν να βγουν κι αυτοί να μας τα ξαναπούνε…"
Θανάσης Καραθύμιος Σεκλιζιώτης
~
"Ο ξεχασμένος ποιητής πετά στην καταιγίδα,
γκρίζα βαριά τα σύννεφα
κάθε άδοξης γραφής
Αρνείται να συμβιβαστεί,
δεν πέφτει στην παγίδα!
Για κείνον είναι η ποίηση
κατάθεση ψυχής!"
Τριάδα Ζερβού
~
"Το δρόμο παίρνουν της μιλιάς, ανέγγιχτες οι σκέψεις
ρογιάζουν μέσα στην καρδιά
αντάμα με τις μνήμες
να γίνουν δείπνοι μυστικοί
με δάκρυ να τους στέψεις.
Σταυροί σπασμένοι
στους καιρούς
των λόγων σου οι ρίμες!"
Μαρία Βρανά Παπάλα
~
"Εσύ μιλάς στο όνειρο π’ ανίδωτο προβάλλει
κι αναζητάς να βρεις ρυθμούς και ρίμες που ταιριάζουν
στη σιγαλιά αμέριμνος γυρνάς κι όπου σε βγάλει
λέξεις να πλάθεις μυστικές που τη σιωπή ξαφνιάζουν.."
Αντώνης Θαλασσέλης
~
"Σε ξεροβόρι αλύπητο λυγά η ελπίδα
Τής αστραπής θανατικό και τής φωτιάς ρημάδι
Κι αν τού γλαυκού ουρανόφωτο ποτέ δεν είδα
Μένει η ψυχή μου να γρικάει Θεού σημάδι!"
Αντώνης Χρ. Περδικούλης
~
"Σαν ο χρόνος κύλησε κι αντάμα με τη ρίμα
ανάλωσε κάθε στιγμή, στης μοναξιάς το κύμα,
στα μάτια του τα δάκρυα, στάζουν αγάλι- αγάλι
άδοξος που ‘σαι ποιητή, στης μνήμης τ’ ακρογιάλι!"
Παρασκευή Αδαμίδου Κηπουρίδου
~
"Ρίμες μας ραντίζουν, τραγουδούν την προσευχή.
Στάζουνε τα δάκρυα τους, ποτίζουν τους αγρούς
Οι άδοξοι εκείνοι που δοξάσαν τη ζωή.
Οι άδοξοι εκείνοι που βαστάν τους ουρανούς."
Ηρέα Πήλιο
~
"Επηρμένα στιχάκια, που για αγάπη μιλούνε
την αλήθεια ζητάνε και στα ψέματα ζούνε,
μουσικές και τραγούδια την ζωή κι αν υμνούνε
όταν έρθει η νύχτα στο κενό θα βρεθούνε."
'Επεα πτερόεντα
~
"Στου φεγγαριού το φως, αγγίζουν
την αλήθεια,
θαρρούνε με την πένα τους, τούτη
θα φανερώσουν,
ξεχνούν, ο κόσμος στράβωσε, γέμισε
ασχήμια,
δεν ειν' αγρός απάτητος, χαράματα
να οργώσουν."
Θανάσης Καλλονιάτης
~
"Ψάχνοντας να βρω νόημα στις ώρες της ζωής μου,
φιλοσοφώντας άγρυπνος ατελείωτες βραδιές,
πάντα ξημέρωμα άραζε αδέσποτη η ψυχή μου,
στον κύκλο που συχνάζουνε χαμένοι ποιητές."
Κώστας Καρμίρης
~
"Λόγια, ως λίθοι και πλίνθοι, ατάκτως ερριμμένα.
Λόγια γνωστά, όμως με λάθος τρόπο ειπωμένα.
Λόγια κλεμμένα, από ανόητους τυμβωρύχους.
Λόγια που χάσανε το νόημα, σ' αδέξιους στίχους!"
Ιωάννης Αγιασματζής
~
"Της ποίησης,το διαυγές μα καταφρονεμένο
Στο ημίφως των ερωτικών ,πολύ βαθιά κρυμμένο
Της ποίησης το φαεινό,πανάξιο εστί
Του Ηλίου του παντοκράτορα,τιμή την αρεστή".
Τάκης Φάβιος
~
θείας έμπνευσης δώρο, μες στη νύχτα να στείλει
στίχοι λάβροι να στάξουν στ' άνυδρά τους τα χείλη
της συγκίνησης γεύση, λίγη δόξα στη γλώσσα!"
Αικατερίνη Πήττα
Αφιερωμένο σε όλους όσους αγαπούν την έμμετρη ποίηση και σε όλους ανεξαιρέτως ποιητές σύγχρονους ανώνυμους και επώνυμους. Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την πηγή της έμπνευσης μας:
~Μπαλάντα στους Άδοξους Ποιητές των Αιώνων~
Του Κώστα Καρυωτάκη
"Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι.
Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.
Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι
Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;"
Επιμέλεια : Mary Skarpa
