"Στάζει μια πίκρα
το κάθε βήμα μου,
μαραίνει τις άγριες
μαργαρίτες του δρόμου.
Έφυγε η άνοιξη
με το τελευταίο λεωφορείο
κι έμεινε στο άδειο παγκάκι
ένας πεινασμένος βοριάς
να καρτερεί.
Το χέρι μου κάνεις δεν κράτησε,
γιατί έκαιγε απ' το αστέρι
που έκρυβα μέσα στη χούφτα μου
σε σένα να το δώσω.
Αν δεν το θέλεις πες το μου.
Και εγώ του ράβω δύο μικρά φτερά
στον ουρανό να πάει."
Μαρίνα Αντωνίου ~ 2021
Κατοχυρωμένο.
