Η πολιτεία // Γεωργία Παππά

 

Εγώ, ερωτευμένη μαζί σου, δεν ξέρω πως… συνήθισα να σ αγαπώ.
Αλλάζεις, και εγώ σ ακολουθώ και αφομοιώνομαι.
Φώς και σκιά, ένα πια γίνομαι μαζί σου…
Γεμάτες οι πλατείες με σπίθες ζωής, σπίθες χαράς και θυμού.
Κτήρια λαμπερά, ανασαίνουν τις ανάσες της μουχλιασμένης πόλης.
Τα γκράφιτι, συνομιλούνε στους τοίχους για ιστορίες δαιμόνων και παραλογισμού.
Αφουγκράζομαι…
Χάσκεις, και μέσα από τις πληγές σου μπορώ να δραπετεύω…
Χάνομαι μέσα στο πλήθος των φίλων και εχθρών,
ανθρώπων βιαστικών που ψάχνουν να βρούνε το κλειδί, την πόρτα της ευτυχίας για να ανοίξουν.
Να αγγίξουνε μια στάλα ουρανό.

Κι ύστερα σκεπτική, απ την ταράτσα του σπιτιού μου σε θωρώ και να ξεφύγω απ την πραγματικότητα μου θέλω.
Να πάψω πια να σ αγαπώ, μα αρρωστημένα πάλι σε ποθώ!

Γεωργία Παππά,
16/5/2021