Ο Ηνίοχος είχε θαφτεί έπειτα από το μεγάλο σεισμό που έγινε το 373 π.Χ. στους Δελφούς. Η πτώση των βράχων το είχε θάψει κάτω από τη γη, όπου και παρέμεινε επί αιώνες. Το γεγονός αυτό προστάτευσε το άγαλμα από λεηλασίες και επιδρομές. Ήταν 16 Απριλίου του 1896 όταν Γάλλοι αρχαιολόγοι, στο πλαίσιο της "Μεγάλης ανασκαφής" που άρχισε η γαλλική σχολή Αθηνών το 1892, προχώρησαν σε ανασκαφές στο μαντείο των Δελφών. Τότε ανακάλυψαν τον Ηνίοχο, που βρισκόταν σε θαυμάσια κατάσταση.
Το συγκεκριμένο έργο ανήκει στο στάδιο της μετάβασης από την αρχαϊκή στην κλασική τέχνη. Αποτελούσε μέρος ενός μεγάλου αφιερώματος το οποίο περιλάμβανε τέθριππο και τουλάχιστον μια δεύτερη μορφή, πιθανότατα ο νεαρός ιπποκόμος. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι ιπποκόμοι ήταν δύο, εκατέρωθεν του άρματος. Κοντά του βρέθηκαν δύο πίσω πόδια αλόγων, μια ουρά, κομμάτια από το ζυγό του άρματος και ένα παιδικό χέρι με απομεινάρια ηνίων.
