ΓΡΑΜΜΑ ΝΟΣΤΟΥ (απόσπασμα)
Ξενιτεμένε γιόκα μου – μου γράφει η μάνα η έρμη,
Ως πότε τάχα οι μέρες σου στα ξένα θα κυλούν;
Ως πότε το κεφάλι σου, στου κόρφου μου τη θέρμη,
Τα χέρια μου να σφίξουν θα ποθούν;
Φτάνει πια ν’ ανεβαίνουμε σε ξένη, φως μου, σκάλα,
Τα πόδια σου που οι χούφτες μου ζεστάναν μια φορά,
Φτάνει η καρδιά σου, όπου άδειασα του στήθους μου το γάλα,
Να μου πικρομαραίνεται μακρυά.
Στ’ αδράχτι πια κουράστηκαν τα χέρια τα τραχειά μου,
Κι είν’ ως να υφαίνω σάβανο στα ολάσπρα μου μαλλιά,
Αχ! Ας σε δουν τα μάτια μου σαν άλλοτε σιμά μου
Κι ας σφαλιστούν, κι ας μην ανοίξουν πια.
Ο κορυφαίος των Αρμένιων ποιητών Δανιήλ Βαρουζιάν (1884-1915) σπούδασε στη Βενετία κοντά στους Αρμένιους Μεχιταριστές μοναχούς και συνέχισε τις σπουδές του στο Βέλγιο. Ο ίδιος έλεγε ότι «τα χρώματα των ποιημάτων του τα άντλησε από τις παλέττες του Τιτσιάνο και Βαν Ντάυκ, αφού όμως πρώτα τα μούσκεψε στο κόκκινο χρώμα της γης του και στην αιματοβαμένη της θάλασσα». Η ποίησή του εμπνέεται και τροφοδοτείται από τα ισχυρά πάθη των αισθημάτων και των ιδεών. Ο Βαρουζιάν, ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο στις σφαγές του 1915, καταπλήσσει με τον λυρισμό του, τη θερμή του γλώσσα και την πρωτοτυπία του.
