Ακριβοθώρητοι αητοί αδέρφια του ανέμου
πα στις κορφές των αψηλών βουνών, στεφάνια είστε
σφραγίδες των Θεών εσείς και σιδηροπλασμένοι
οι βασιλιάδες τ' ουρανού, που γης δεν θα πατήστε.
Αχ να μπορούσα μια στιγμή, στο σπάθισμα της λάμψης
να φτάξω στην πανωκορφή ν'αγγίξω τα φτερά σας
να πάρω δύναμη κι εγώ αετίσια περηφάνια
και λίγη απ' την ελεύθερη αγέρωχη θωριά σας.
Να μην χαμοπετώ στη γη, μα να βουνοκορφίζω
κι ολημερίς τ'ανάπλαγα της γης να επιβλέπω
να μην με φτάνουν στεναγμοί, να μη μ'αγγίζουν πόνοι
και της ζωής τα βάσανα από ψηλά να βλέπω.
