Στα πρόσωπα τους κι ένας δικός σου
άνθρωπος που 'χες μες στη ζωή
Πλήθος φτιασίδια η ομορφιά τους
Μα, η ψυχή τους καμένη γη
Είναι φιγούρες δίχως ταμπέλες
Είναι αδιάφοροι και βιαστικοί
Μα, είναι κι εκείνοι που σου γελάνε
Εκείνοι οι όμορφοι, ξεχωριστοί
Περαστικούς τάχα τους λένε
Στα βλέμματα τους οι μοίρες κλαίνε
Σε προσπερνάνε, δεν σε κοιτάνε
Μα, οι μοναξιές τους σε ακουμπάνε
Σημαντικοί μου κι ασήμαντοι μου
Ακριβοθώρητοι, περαστικοί μου
Είναι κομπάρσοι σε κάποιο ρόλο
με σκηνοθέτη την ζωή
Με σταθερό το πέρασμα τους
μιας ρουτίνας ηθοποιοί
Σου αφήνουν γεύσεις, ίσως και σκέψεις, μια μυρωδιά από φυγή
Σε αγνοούνε, δε σε προσέχουν
Η διαδρομή τους σταθερή
Περαστικούς τάχα τους λένε
Στα βλέμματα τους οι μοίρες κλαίνε
Σε προσπερνάνε, δεν σε κοιτάνε
Μα, οι μοναξιές τους σε ακουμπάνε
Σημαντικοί μου κι ασήμαντοι μου
Ακριβοθώρητοι, περαστικοί μου
Ζωγραφική // Ποίηση : Βάσω Κανιώτη
Η διαδρομή τους σταθερή
Περαστικούς τάχα τους λένε
Στα βλέμματα τους οι μοίρες κλαίνε
Σε προσπερνάνε, δεν σε κοιτάνε
Μα, οι μοναξιές τους σε ακουμπάνε
Σημαντικοί μου κι ασήμαντοι μου
Ακριβοθώρητοι, περαστικοί μου
Ζωγραφική // Ποίηση : Βάσω Κανιώτη
